Eπιμέλεια: Εύα Ντελιδάκη
Η ελληνική πραγματικότητα σχετικά με την ευαισθητοποίηση του λαού στην αναγκαιότητα της προνοητικής εθελοντικής αιμοδοσίας εκτυλίσσεται με όχι γρήγορους ρυθμούς με το πέρασμα των χρόνων, ενώ οι εθνικές ανάγκες σε αίμα αυξάνονται πολύ γρηγορότερα από ότι η αιμοδοτική προσφορά.
Το έτος 2007 οι ανάγκες αίματος ανήλθαν στις 650.000 μονάδες από τις οποίες το 49% συγκεντρώθηκε από το συγγενικό περιβάλλον των ασθενών, το 45% από τους εθελοντές αιμοδότες, το 2% από τις ένοπλες δυνάμεις και το 4% από τον ελβετικό ερυθρό σταυρό.
Ο αιμοδότης ακόμα και σήμερα κατευθύνει το αίμα που προσφέρει προς κάποιο γνωστό του ασθενή, προς μια συγκεκριμένη ομάδα ή σύλλογο αιμοδοτών, ή το δηλώνει εθελοντικά στην κάρτα του.

Ο τρόπος αυτός δεν προάγει την αλτρουιστική - μη ανταποδοτική  αιμοδοσία -είναι και αυτή η αιμοδοσία κατευθυνόμενη και ενδυναμώνει τη σχέση ΄΄ δούναι και λαβείν΄΄ ανάμεσα στην Υπηρεσία Αιμοδοσίας και τον αιμοδότη. Κι αυτό δεν αρμόζει καθόλου όταν το αντικείμενο αναφοράς είναι ένα ανθρώπινο προϊόν που πρέπει να χαρίζεται κι όχι να προσφέρεται προς επιστροφή. Επίσης η προσφορά αίματος μόνο σε έκτακτη ώρα την τελευταία στιγμή της ανάγκης για να σωθεί ένας συγγενής ή φίλος δε λύνει το πρόβλημα αλλά ταυτόχρονα κοστίζε