Eπιμέλεια: Εύα Ντελιδάκη
Ο Σακχαρώδης Διαβήτης είναι μια σοβαρή χρόνια νόσος.Αυξάνεται σε αριθμούς με πολύ γρήγορο ρυθμό (330 εκατομμύρια διαβητικοί θα υπάρχουν το 2025 σε όλο τον κόσμο).Θεωρείται η επιδημία του 21ου αιώνα.Ποιος μπορεί να αρνηθεί τις αλήθειες αυτές που εκφράζονται από τα πιο επίσημα χείλη; (Διαπιστώσεις της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας για το Διαβήτη)Ας εξηγήσουμε τι εννοούμε με τον όρο «χρόνια» νόσος. Δεν τελειώνει ποτέ η θεραπευτική προσπάθεια. Χρειάζεται θεραπευτική αντιμετώπιση για όλη τη ζωή του ατόμου. Το άτομο τροποποιεί τη ζωή του. Είναι εφικτή αυτή η αλλαγή στον τρόπο ζωής του;

Εξαρτάται από την ικανότητα προσαρμογής του ατόμου. Όμως είναι αναγκαία και αποτελεσματική. Είναι δηλαδή ο Διαβήτης «τρόπος ζωής». Τρόπος ζωής που οδηγεί τα άτομα σε ζωή χωρίς χρόνιες επιπλοκές εφόσον τηρηθούν ορισμένοι κανόνες. Ωστόσο οι  χρόνιες επιπλοκές εμφανίζονται σε αρκετές περιπτώσεις, ακόμα και σήμερα. Νεφρά, πόδια, καρδιά, αγγεία και μάτια προσβάλλονται.

Οι επιπλοκές από τα πόδια είναι η πιο σοβαρή κατάσταση και προκαλούν το φόβο των ασθενών. Είναι δυνατό να οδηγήσουν σε ακρωτηριασμούς των κάτω άκρων.  Οι ακρωτηριασμοί κάτω άκρων συμβαίνουν με ρυθμό ανησυχητικό δηλ.  κάθε 30 δευτερόλεπτα  γίνεται ένας ακρωτηριασμός παγκόσμια , με άλλα λόγια ένα σκέλος κάποιου συνανθρώπου μας  χάνεται κάθε 30 δευτερόλεπτα στον κόσμο εξαιτίας του Διαβήτη.

Είναι δυνατόν να ξεπεράσουμε την αλήθεια αυτή ως άτομα , ως φορείς η οργανωμένη κοινωνία, χωρίς να συγκλονισθούμε ?
Η παγκόσμια ιατρική κοινότητα έχει συνειδητοποιήσει εδώ και πολλά χρόνια το πρόβλημα των ακρωτηριασμών. Οι συστάσεις για ανάληψη δράσης σε   εθνικό επίπεδο επαναλαμβάνονται συνεχώς Οι διεθνείς οργανώσεις Υγείας είδαν την βελτίωση της κατάστασης όπου εφαρμόσθηκαν σε συλλογικό επίπεδο προγράμματα πρόληψης . Τα αποτελέσματα ήταν ευνοϊκά,  δηλ. μειώθηκαν οι ακρωτηριασμοί σε μεγάλο βαθμό. Ανάλογα ευεργετικά αποτελέσματα αναμένονται από όλα τα προγράμματα πρόληψης που αναπτύσσονται σε εθνικό επίπεδο.

Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας σε συνεργασία με την Διεθνή Ομοσπονδία του Διαβήτη έχουν καταλήξει όμως και σε πρακτικές συμβουλές για τα άτομα με Σακχαρώδη Διαβήτη δηλαδή με ποιον τρόπο πρέπει να προσέχουν τα πόδια τους. Οι οδηγίες αυτές έχουν κοινοποιηθεί σε πολλές χώρες μεταφρασμένες .
Αναφέρονται άμεσα στα άτομα με Διαβήτη. Ειδικότερα τονίζουν ότι  είναι ανάγκη να γνωρίζουν πως το πόδι που δεν «πονά» δεν είναι αναγκαστικά και υγιές. Μπορεί να μην «αισθάνεται τον πόνο» διότι έχει μια επιπλοκή που λέγεται νευροπάθεια. Επομένως είναι ανώφελο να περιμένει κανείς την εμφάνιση συμπτωμάτων δηλαδή μουδιασμάτων, καψίματος, πόνου κλπ για να προσέξει τα πόδια του. Μόνο 50% του διαβητικού πληθυσμού έχουν ανάλογα συμπτώματα. Στους υπόλοιπους η βλάβη γίνεται χωρίς να δώσει προειδοποιητικά σημεία.
Καταργείται λοιπόν η προστατευτική αίσθηση του πόνου και τότε οι μικροτραυματισμοί δεν γίνονται αντιληπτοί. Δημιουργούνται πληγές στα πόδια που  θεωρούνται σαν ένα στάδιο πριν τον ακρωτηριασμό.
Ωστόσο και η παραπέρα ορθολογική αντιμετώπιση  των ελκών στα πόδια απομακρύνει το ενδεχόμενο ακρωτηριασμού