Eπιμέλεια: Εύα Ντελιδάκη
Είναι κατάσταση κι όχι συγκεκριμένη πάθηση
Πολλές διαφορετικές παθήσεις μπορούν να οδηγήσουν σε άνοια.
Οι γιατροί αναφέρουν την άνοια ως σύνδρομο, δηλαδή σύνολο συμπτωμάτων
Ορισμός της άνοιας
Ο ασθενής πρέπει να εμφανίζει Διαταραχή Μνήμης και τουλάχιστον ένα από τα παρακάτω
Διαταραχή στο λόγο
Διαταραχή στην αναγνώριση αντικειμένων (σε τι χρησιμεύουν) και του χώρου
Δυσκολία στο χειρισμό των αντικειμένων ή στο ντύσιμο
Διαταραχή στον προγραμματισμό, την προσοχή, την κρίση
Οι διαταραχές αυτές πρέπει να είναι σε τέτοιο βαθμό ώστε να δυσκολεύεται ο ασθενής στην καθημερινότητα του/της

Eπιμέλεια: Εύα Ντελιδάκη
Σκέψη - συναίσθημα - συμπεριφορά: οι αλληλένδετες εκφάνσεις της ψυχικής ύπαρξης συμπαρασύρονται στα άκρα όταν ο άνθρωπος βρεθεί στη δίνη των ακραίων εμπειριών της διπολικής διαταραχής: Στον ένα πόλο της ασθένειας η απύθμενη θλίψη της καταθλιπτικής συμπτωματολογίας, το αγωνιώδες αίσθημα επικείμενης καταστροφής, η ενοχή, η στείρα ανακύκλωση της μαύρης σκέψης, το «πάγωμα» της ψυχικής ζωής, που καθρεφτίζεται σε ένα σώμα ακινητοποιημένο, ανίκανο να εκφραστεί· στον άλλο πόλο, αυτόν της μανίας, η άκρατη ευφορία, ο υπέρμετρος ενθουσιασμός, η αίσθηση παντοδυναμίας, η σωματική και διανοητική αεικινησία, η σκέψη που -ολοένα επιταχυνόμενη- εκτροχιάζεται και οι αντιληπτικές αλλοιώσεις της πραγματικότητας που τη συνοδεύουν. Τα χαρακτηριστικά των δύο αντίπολων φάσεων της μανίας και της κατάθλιψης χαράσσουν τις αδρές γραμμές πάνω στις οποίες μορφοποιείται το βίωμα του ασθενή

Eπιμέλεια: Εύα Ντελιδάκη  

Η λέξη κατάθλιψη έχει πολλές διαφορετικές σημασίες. ’λλα εννοούμε όταν την χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας γλώσσα και άλλα όταν την χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε ένα κλινικό σύνδρομο που απαιτεί θεραπεία. Στην καθομιλουμένη όταν λέμε ότι "σήμερα έχω κατάθλιψη", "είμαι στεναχωρημένος", "νιώθω λυπημένος", "δεν έχω κέφι", "αυτός ο άνθρωπος σου φέρνει κατάθλιψη" ή "νιώθω μελαγχολικά", στην ουσία αναφερόμαστε σε μια κατάσταση που έχει να κάνει με την διάθεσή μας. Η διάθεση είναι ένα συναίσθημα και γι'αυτό συνήθως χρησιμοποιούμε τον όρο "νιώθω" για να το περιγράψουμε. Η διάθεσή μας είναι καταθλιπτική ή μελαγχολική όταν είμαστε λυπημένοι για κάτι. Το αντίθετό της είναι η χαρά. Ωστόσο τις περισσότερες φορές δεν νιώθουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο, αλλά μάλλον είμαστε σε μια ουδέτερη κατάσταση. Μπορούμε λοιπόν να δούμε ότι υπάρχει μια κλίμακα διαβάθμισης όπου στο ένα άκρο έχει τη χαρά και στο άλλο την λύπη. Οσο πιο κοντά βρισκόμαστε προς την τελευταία τόσο πιο στεναχωρημένοι νιώθουμε, τόσο πιο μελαγχολικά και καταθλιπτικά αισθανόμαστε. Η κατάθλιψη λοιπόν όπως την χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας γλώσσα έχει μια ποιοτική συνιστώσα αλλά και μια ποσοτική, η οποία μπορεί να εκτείνεται από το ελαφρύ αίσθημα λύπης έως την έντονη κατήφεια και δυστυχία.

Eπιμέλεια: Εύα Ντελιδάκη
Το περίφημο σύνδρομο του υπερκινητικού παιδιού είναι άλλη μια αναπτυξιακή ιδιαιτερότητα, που επηρεάζει άμεσα τη μάθηση.
H υπερκινητικότητα θεωρείται μαθησιακή δυσκολία;
Ένα ποσοστό 5-7% των αγοριών και 3% των κοριτσιών παρουσιάζουν απροσεξία με ή δίχως εμφανή υπερκινητικότητα. Μπορούμε να θεωρήσουμε ότι αυτή η κατάσταση αποτελεί και μαθησιακή δυσκολία (όχι βεβαίως Ειδική), καθώς είναι ευκολονόητο πως ένα παιδί που δεν συγκεντρώνεται έχει κατά κανόνα πεσμένη σχολική επίδοση.
Τι χαρακτηριστικά παρουσιάσει η Υπερκινητικότητα ή (ΔΕΠ-Υ) όπως λέγεται;
Στην Ελλάδα οι ειδικοί κάνουμε λόγο για Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ). Αυτό σημαίνει ότι το παιδί παρουσιάζει τρία γνωρίσματα:απροσεξία, υπερδραστηριότητα και παρορμητικότητα. Ας τα περιγράψουμε εν συντομία.
Το πιο ενδιαφέρον γνώρισμα των παιδιών αυτών είναι
Η παρορμητικότητα: είναι παιδιά βιαστικά, ανυπόμονα, έχουν ξαφνικούς και έντονους θυμούς (που ξεθυμαίνουν πολύ γρήγορα), παιδιά που πετάγονται στην τάξη, δυσκολεύονται να κάνουν ησυχία, θέλουν να παίζουν όλη την ώρα, απαντούν χωρίς πολλή σκέψη (πολλές φορές χωρίς να έχουν καταλάβει καλά την ερώτηση), παίρνουν βιαστικές αποφάσεις και κάνουν επιπόλαιες επιλογές, δυσκολεύονται να ακολουθήσουν κανόνες συμπεριφοράς ή παιχνιδιού, να φυλάγονται από κινδύνους, να κρατάνε πρόγραμμα. Δεν έχουν υπομονή να κάθονται σ' ένα μέρος, δεν μπορούν να είναι συγκεντρωμένα για πάνω από λίγα λεπτά (ή και δευτερόλεπτα). Η κοινωνική τους συμπεριφορά συχνά δείχνει μια εικόνα «αλλού γι' αλλού».